Monika Targiel Portfolio

This slideshow requires JavaScript.

This slideshow requires JavaScript.

Jego cechą charakterystyczną jest ograniczanie podziałów wnętrza, rezygnacja ze ścianek działowych, otwarta przestrzeń. Poszczególne części mieszkania są wydzielone prostopadłościanami w kontrastujących ze sobą kolorach. Meble najczęściej wykonywane są z drewna łączonego z materiałami nowoczesnymi: stal nierdzewna błyszcząca lub chromowana oraz szkło.

Wnętrze jest przejrzyście podzielone i jasne. Występuje niewielka ilość mebli i sprzętów. Bardzo ważnym elementem jest odpowienie oświetlenie, które powiększa optycznie pomieszczenie oraz podkreśla  i eksponuje istotne detale, dekoracje. Do tego celu używane są liczne reflektorki, lampki sufitiwe, kinkiety boczne.

Ten styl ma kilka odmian, zasadniczo można go podzielić na:

- ciepły, w którym nowoczesność, technologia i proste formy są osadzone w ciepłych barwach ścian i materiałów.

- chłodny, do którego zaliczamy industrialne i laboratoryjne wnętrza typu high tech. Najczęściej stosowane materiały to szkło, metal oraz tworzywa sztuczne.  Kolorystyka nie wykracza  poza paletę chłodnych barw.   W palecie barw mało kolorów, dominuje biel i szarość. Duży nacisk kładzie się na ergonomię wyposażenia.  Meble traktuje się jako symbol techniki i higieny zarazem. Trochę to nawiązuje do wnętrz industrialnych, w których zastosowano najnowsze technologie i materiały.  Oświetlenie jest specyficzne “druciane”;  to najczęściej podwieszana szyna z systemem reflektorów,  lub w metalowych oprawach, rzeźbiarska konstrukcja metalowych prętów z lampkami halogenowymi.  Ten styl podoba się miłośnikom techniki. Wnętrze można nawet wystylizować na rodzaj kosmicznego laboratorium. Chętnie wybierają go panowie, gdyż skupia uwagę na najnowszym i najlepszej jakości sprzęcie rtv.

- minimalistyczny, w którym dominują przestrzeń, wyciszenie, prostota i perfekcja. Formy są ascetyczne i pozbawione zdobień, kształty są proste i geometryczne. Z pola widzenia znikają przedmioty codziennego użytku, które mogłyby zaburzyć jedność przestrzeni i wprowadzać do niej bałagan. Kolory są monochromatyczne, starannie  dobrane, najczęsciej dominuje biel, szarość.

This slideshow requires JavaScript.

Styl ten promuje estetykę symboli i wytworzonych przez człowieka produktów masowych, wchodzących w sferę kultury popularnej. Można powiedzieć, że propaguje konsumpcyjne podejście do życia. Natura jest gdzieś daleko. Styl ten konsekwentnie rezygnuje z naturalnych materiałów na rzecz tworzyw sztucznych. Przeważają plastik, pleksi, skaj, lureks, które występują nawet jako materiał na meblach.

Mocne kolory
Charakterystyczne są gry kolorów z przewagą barw bardzo mocnych, zdecydowanych. Czerwienie, pomarańcze, żółcienie, zielenie i fiolety – barwy opakowań z supermarketu albo neonów i świateł wielkiego miasta. Ten styl nie boi się mocnych zestawień, nawet pomarańczowy z fioletowym i różowym nigdy się nie gryzie. Meble, naczynia, tkaniny obiciowe mogą być w stu procentach sztuczne, za to we wszystkich kolorach tęczy. Ściany, dywany, meble pokryte są dużymi geometrycznymi wzorami: kwadratami, kołami i prostokątami. Można tu spotkać mnóstwo dodatków zebranych na zasadzie swobodnych zestawień.
Wystrój wnętrz ociera się o kicz, jednak jest to efekt zamierzony. Nasycone kolory ładują we wnętrze mnóstwo energii. Dynamika i radość bijąca z takich wnętrz oddziałuje ardzo pobudzająco. We wnętrzu pop-art człowiek jest nastawiony na wielość doznań.

Meble
Dmuchane siedziska i lampy, barwne gadżety, przezroczyste stoliki. Są niepoważne, lekkie, wyglądają na jednorazowe. Nie muszą występować w kompletach, świetnie się czują solo. Ustawione na kolorowych podłogach tworzą nastrój wiecznej radości. Meble z epoki lubią towarzystwo współczesnych, zwłaszcza jeśli te są równie szalone.
Żółta ściana i czerwone dodatki podkreślają mocny charakter wnętrza, a elementy retro – zaokrąglony telewizor, stołek barowy – nie pozostawiają wątpliwości, że jesteśmy w latach 60. Charakterystyczne są także kontrastowe zestawienia czerwieni i bieli oraz obłe formy detali: wiszącej lampy i wazonów.

Symblicznym krzesłem jest siedzisko Panton. Zaprojektował je Duńczyk Verner Panton w 1960 r., wykorzystując nowe technologie. Było to pierwsze w historii krzesło wykonane z jednorodnego materiału (plastiku), produkowane na wtryskarce. Mebel jest wytwarzany do dziś i nic nie stracił ze swej nowoczesności

Graficzni bohaterowie
Wizerunki gwiazd filmowych, postaci z komiksów, idoli muzycznych. Mogą być małe – na przedmiotach – i wielkie na całą ścianę. Barwne reprodukcje mistrza pop-artu: Marilyn Monroe, Jim Morrison, westernowy Elvis, puszka zupy Campbell czy stokrotka, powiększone do rozmiaru plakatu i umieszczone na szafkach, sprawiają, że nawet mała kuchnia może być miejscem niezwykłym.

Równolegle ze sztuką pop-art rozwijał się op-art, czyli kierunek oparty na efektach optycznych. Barwne desenie na ścianie – namalowane lub na tapetach – wprowadzają do wnętrza ruch: wzory się zmieniają, migoczą zależnie od tego, gdzie stoimy. Takie dyskotekowe motywy są również bardzo charakterystyczne dla stylu pop-art.

Jest to styl dla nowoczesnych mieszczuchów – wiecznych optymistów. Jest to również ciekawa alternatywa w dekoratorstwie dla tych, którym brak odwagi, przebicia, lub szukających pozytywnego pobudzenia, radości.

This slideshow requires JavaScript.

Ekologia wiadomo to stały kontakt z przyrodą i odpowiedzialność za środowisko naturalne. Jak wygląda we wnętrzach, jakie są cechy tego stylu?

Styl eko to skromność, nawiązania do przyrody, relaks. Budzi w nas zapomniane poczucie przynależności do Matki Natury. To jego wartość i siła. Ważne są także harmonia i spokój kompozycji.  Czasem eko lekko zahacza o klimaty rustykalne, częściej o stylistykę Skandynawii, od której nauczyło się brać z przyrody budulec, barwniki i wzory. Bywa ortodoksyjnie przywiązane do idei ochrony środowiska, bywa nowoczesne i naszpikowane energooszczędną technologią. Może mieć również odcień egzotyczny, ponieważ lubi we wnętrzach zamorski bambus, korek czy kauczuk.  Wszystkie te wersje łatwo dają się sprowadzić do wspólnego mianownika. Ten styl zawsze stawia na podstawowe formy, tradycyjne materiały i zdyscyplinowaną paletę barw: biel,ciepłe szarości, brązy, beże, barwy surowego drewna, łagodne zielenie i piaskowe ochry, rozbielone szarości, poszarzałe, przydymione biele, gołębie błękity. Unika się dużych kontrastów barwnych.

Styl eko kieruje się rozsądkiem: jednocześnie dba o nasze zdrowie, środowisko oraz portfele. Wyrasta z przekonania, że jesteśmy odpowiedzialni za degradację świata i możemy ten proces powstrzymać. Wytycza przy tym wyraźny kierunek działania – musimy zacząć od siebie. A w tej materii znaczenie ma naprawdę wszystko: od wynalazków pozwalających czerpać z przyrody energię odnawialną, po codzienny nawyk segregowania śmieci czy choćby wybór ekologicznej farby do wnętrz.

Z materiałów odpada plastik i sztuczne barwniki. Eko korzysta z materiałów tradycyjnych jak wełna, bawełna, len, wiklina, kamień, ceramika, metal, ale równie chętnie z recyklingowej tektury czy powtórnie topionego szkła. Jednak podstawowym i ulubionym tworzywem jest drewno. Bez wątpienia dominuje tu surowe drewno w jasnych odcieniach.  Linie mebli są oszczędne. Ornamenty rzadkie i powściągliwe.  Uzupełniającymi dodatkami są przedmioty z materiałów pochodzenia naturalnego, np. elementy bambusowe, trzcinowe dywany, wiklinowe koszyki, rattanowe meble, ceramika w naturalnych barwach ziemi, wody, piasku.

Wnętrza eko toną w świetle.  Ma być jasno i dużo wolnego miejsca.  Okna wpuszczają maksymalnie dużo naturalnego światła. Dlatego tam, gdzie to tylko możliwe, rezygnuje się z zasłon i rolet. Ściany, podłogi i framugi okien często pomalowane są na odcienie bieli. Ten kolor zawsze rozświetla i powiększa przestrzeń.

 Podłoga z desek lub parkiet przemysłowy z ułożonych ciasno deszczułek to typowe rozwiązanie. Dla lakieru nie ma tolerancji. Powierzchnie drewniane są zabezpieczane woskiem, olejem lub przetarte atestowaną farbą. Maty z plecionej trawy morskiej i niebarwione dywany z czystej wełny zajęły miejsce popularnych wykładzin.

Do wnętrz wchodzą meble ogrodowe. Sprawdzają się zarówno ciężkie blaty na krzyżakach, jak i niezobowiązujące mobilne siedziska wyplecione z wikliny, rattanu, sznurka, słomy, trawy morskiej lub pasków zgrzebnego płótna.

Proste półki, regularny rytm książek i toczonych świeczników, wyciszenie. Kompozycja ma być jedynie tłem dla życia codziennego, zapewniać nam dobre samopoczucie. Eko potrafi bezinwazyjnie wniknąć w inne style.

Minimum to sztandarowe hasło stylu, który konsekwentnie unika zbierających kurz bibelotów. Chętnie też wykorzystuje toporne deski odzyskane z rozbiórki stodoły czy wyrzucone przez morze kłody. Sięga po polny kamień lub w jego zastępstwie oswaja szary beton.

 Wzornictwo eko jest jeszcze niszowe, jeszcze nieśmiałe, ale żywotne i kreatywne.  Szuka pomysłów praktycznych i przyjaznych środowisku, omija rozwiązania wymyślne i drogie. Tworzy modułowe meble wzorowane na przykład na strukturze plastra miodu i awangardowe połączenia ciętej wikliny ze stalą. Albo recyklingowe zegary z płyt winylowych i torby uszyte z dętek rowerowych. Niezwykle ciekawe są projekty z materiałów przetworzonych i ulegających biodegradacji, nadające się do produkcji przemysłowej: fotele z wytłoczek po jajkach, tekturowe krzesła składane jak pudełka czy opakowania, które można powtórnie wykorzystać jako kosze na odpadki albo półki. Na razie częściej widzimy je na wystawach niż w sklepach. Jednak kto wie, może właśnie do takich projektów należy przyszłość wzornictwa.